महाराष्ट्र माझा | मराठी कविता
धूसर पहाटे उभी सह्याद्रीची निळी सावली।
मातीच्या कणांत गुंजे इतिहासाची ओलसर कळी।।
एकटेपणाच्या पावलांनी चालतो मी त्या वाटा।
जिथे हुतात्म्यांच्या श्वासांनी पेटली स्वातंत्र्यज्योती निखळता।।
माझ्या छातीत दडलेले गडकिल्ल्यांचे नि:शब्द रुदन।
रक्ताच्या रेघांत लिहिलेले स्वप्न महाराष्ट्र हेच चिंतन।।
गर्वाची शाल पांघरुनीही अंतरी थोडी विराणी।
कारण प्रत्येक विजयामागे उभी एक हळवी कहाणी।।
मी चालतो त्या वाटेवर जिथे शपथा मूक जळाल्या।
हातांच्या कणखर रेषांमध्ये स्वातंत्र्याच्या रेषा उमटल्या।।
एकटेपणाच्या कुशीतही धगधगते त्यांची स्मृती।
म्हणूनच महाराष्ट्र माझा हीच अंतरीची प्रीती।।
- कवी प्रशांत सर © (संगमनेरकर)
(© या कवितेचे सर्व हक्क सुरक्षित आहेत. लेखकाच्या लिखित परवानगीशिवाय या कवितेचा कोणताही भाग कॉपी, पुनर्प्रकाशित किंवा वापर करता येणार नाही.)
भावार्थ :
या कवितेत मी “महाराष्ट्र” या भूमीशी असलेलं माझं नातं केवळ अभिमानापुरतं मर्यादित ठेवत नाही, तर त्याच्या इतिहासाशी आणि वेदनांशी जोडतो. सह्याद्रीच्या सावलीत मला भूतकाळाचा ओलसर स्पर्श जाणवतो, आणि त्या मातीतल्या प्रत्येक कणात मला हुतात्म्यांचे श्वास ऐकू येतात, ही माझी अनुभूती आहे. गडकिल्ल्यांच्या नि:शब्द रुदनात मला संघर्षाची कथा दिसते. प्रत्येक विजयामागे दडलेल्या वेदनेची जाणीव मला अंतर्मुख करते. म्हणूनच माझ्यासाठी महाराष्ट्र म्हणजे केवळ भूगोल नाही. तो एक जिवंत इतिहास आहे, ज्यात मी स्वतःला शोधतो. या कवितेतून मी माझ्या अंतरीच्या अभिमानाला आणि कृतज्ञतेला शब्द दिले आहेत.
📖 अशाच प्रकारच्या कविता वाचण्यासाठी खालील बटनवर क्लिक करा
