झोप | मराठी कविता
रात्र आली, दिवा मालवला, पांघरूण ओढले अंगावरी।
पण मनाने उघडले दार पुन्हा, विचारांची रांग लागली घरी।।
डोळे मिटले, जग विसरले, तरी आत कुठे तरी जळे दिवा।
कालचे शब्द, उद्याची भीती, झोप होते रात्रीचा उसवा।।
छताकडे डोळे लावून पडतो, तारे मोजतो, श्वास मोजतो ।
झोप नाही, स्वप्न नाही, फक्त मीच मला भेटतो।।
भरभरून येते ते क्षण हरवलेले, अधूल्या प्रेमाचे स्पर्श हाताला।
अंधारात येणारी ती हिंडणी, साज नाही झोपेला मला।।
पहाटे होते, पक्षी गातात, जग जागते, मी अजून जागतो।
झोपेचा ऋण माझेकडे शिल्लक, त्या रात्रीला मी वेण लागतो।।
रात्र आली पुन्हा, पांघरूण ओढले, डोळे मिटवण्याचा हवेस केला।
पण विचारांचा सागर न थांबता, मी बुडतो, तरंग पडतो एकला।।
- कवी प्रशांत सर © (संगमनेरकर)
(© या कवितेचे सर्व हक्क सुरक्षित आहेत. लेखकाच्या लिखित परवानगीशिवाय या कवितेचा कोणताही भाग कॉपी, पुनर्प्रकाशित किंवा वापर करता येणार नाही.)
भावार्थ :
या कवितेत मी झोपेच्या अभावातून उलगडणाऱ्या मनाच्या अवस्थेचा शोध घेतो. शरीर थकलेले असतानाही मन शांत होत नाही, ही माझी खरी अनुभूती आहे. बाह्य अंधार असूनही अंतर्मनात विचारांचा दिवा सतत पेटलेला असतो, आणि त्यामुळे झोप दूर पळते. भूतकाळाच्या आठवणी आणि भविष्याच्या भीती या दोन्हींच्या दरम्यान मी अडकलेला आहे, हे मी व्यक्त करतो. रात्रीच्या शांततेत मी स्वतःलाच भेटतो. ही भेट सुखद नाही, तर अस्वस्थ करणारी आहे. झोप ही केवळ शारीरिक गरज नसून, मानसिक शांततेचीही अवस्था आहे, हे मला जाणवतं. म्हणूनच या कवितेत मी माझ्या अस्वस्थ, जागत्या मनाचा प्रामाणिक प्रवास मांडतो.
📖 अशाच प्रकारच्या कविता वाचण्यासाठी खालील बटनवर क्लिक करा
