एकटेपणाची सावली | मराठी कविता
रात्रीच्या कुशीत, चंद्रही थोडा हरवलेला,
ताऱ्यांच्या गर्दीतही, एकटा उभा थकलेला ।।
शब्द नसतानाही, नजरेत संवाद जळतो,
मनाच्या काठावर, शांत एकटेपण फुलतो ।।
वाऱ्याच्या स्पर्शात, कुणाचे नाव दडलेले,
पानांच्या सळसळीत, विरहाचे गीत गुंफलेले ।।
हातात हात नसता, उब तरीही जाणवते,
रिकाम्या मिठीतही, कुणीतरी हळूच राहते ।।
धूसर वाटांवरती, पाऊलखुणा हरवलेल्या,
ओल्या आठवणींच्या, सावल्या जिव्हाळ्याच्या;
नजरेच्या पल्याड, जे शब्द कधीच पोचले नाहीत,
तेच आज शांततेत, मनाशी बोलू पाहतात ।।
एकटेपण म्हणजे, फक्त रिकामेपण नव्हे रे,
तो आत्म्याच्या गाभाऱ्यातला, निःशब्द गूज आहे रे ।।
जिथे स्वतःशीच, संवाद गहिरे होत जातात,
आणि हरवलेले आपण, पुन्हा स्वतःत सापडतात ।।
अश्रूंच्या थेंबात, चांदण्यांची चमक दडलेली,
दुःखाच्या सावलीत, सुखाची किनार उमटलेली ।।
एकटेपणाच्या या, शांत सागरात डुंबताना,
मी माझ्याशीच पुन्हा, नव्याने भेटत असताना ।।
- कवी प्रशांत सर © (संगमनेरकर)
(© या कवितेचे सर्व हक्क सुरक्षित आहेत. लेखकाच्या लिखित परवानगीशिवाय या कवितेचा कोणताही भाग कॉपी, पुनर्प्रकाशित किंवा वापर करता येणार नाही.)
भावार्थ :
या कवितेत मी एकटेपणाला केवळ दुःखाची अवस्था म्हणून न पाहता, आत्मशोधाचा गूढ प्रवास म्हणून अनुभवतो. बाह्य जगातल्या शांततेत मला माझ्या मनातील न बोललेले शब्द ऐकू येतात, ही माझी जाणीव आहे. विरह, आठवणी आणि रिकामेपण यांच्यातही एक अदृश्य उब दडलेली आहे, हे मी जाणतो. एकटेपण मला स्वतःशी संवाद साधायला शिकवतं, आणि त्या संवादातून मी हरवलेला “मी” पुन्हा सापडतो. दुःखाच्या सावलीतही सुखाची हलकी किनार असते, ही माझी अनुभूती आहे. म्हणूनच मी म्हणतो. एकटेपण हे पोकळी नाही; ते अंतर्मनाशी जोडणारं, शांत आणि गहन असं एक सत्य आहे.
📖 अशाच प्रकारच्या कविता वाचण्यासाठी खालील बटनवर क्लिक करा
