निशब्द | नसरापूरच्या चिमुकलीचा आक्रोश द्रोही कविता
नभात काळोख दाटला, चंद्रही गप्प उभा।
फुलांच्या पाकळ्यांवर आज वेदनेचा ठसा नवा।।
तीन वर्षांच्या स्वप्नांना कोणी छेदून गेला।
आकाशही रडत होतं पाऊस थांबून गेला।।
निरागस डोळ्यांत होती अजूनही बाहुल्यांची दुनिया।
हसण्यात दडलेली होती देवाचीच कुठली छाया।।
पण एका क्षणी काळानं क्रौर्याचं रूप घेतलं।
माणूस नावाच्या जीवाने माणुसकीचं मस्तक छाटलं।।
वाऱ्यानेही विचारलं हा कोणता स्पर्श होता?।
झाडांनी पानं गाळून मौनात प्रश्न सोडला।।
नदीही वळण घेत म्हणाली, मी हे दुःख वाहू का?।
पृथ्वीच्या कुशीतही थरथर, आक्रोश दडून राहिला।।
ती निशब्द झाली, शब्दांनाही लाज वाटली।
ओठांवर गोठलेली भीती, डोळ्यांत रात्र थांबली।।
खेळण्यांच्या दुनियेला अचानक पडदा पडला।
बालपणाच्या मंदिरात अंधाराचा दिवा जळला।।
कोण देईल उत्तर आता त्या चिमुकल्या श्वासांना?।
कोण उभं करेल पुन्हा ते हरवलेलं आभासांना?।।
न्यायाच्या तराजूत अजूनही शांतता का जडते?।
की आपली संवेदना आता दगडातच बदलते?।।
उठा, शब्दांना धार द्या, हा मौनाचा अपराध आहे।
नजरेत ज्वाला पेटू द्या, हे सहन करणं पाप आहे।।
त्या चिमुकल्या वेदनेला आवाज आपण द्यायचा।
निशब्दतेच्या गर्तेतून सत्य उजेडात आणायचा।।
- कवी प्रशांत सर © (संगमनेरकर)
(© या कवितेचे सर्व हक्क सुरक्षित आहेत. लेखकाच्या लिखित परवानगीशिवाय या कवितेचा कोणताही भाग कॉपी, पुनर्प्रकाशित किंवा वापर करता येणार नाही.)
भावार्थ :
या कवितेत मी नसरापूरमध्ये घडलेल्या अमानुष घटनेवर माझ्या अंतर्मनातील संताप आणि वेदना व्यक्त करतो. एका निरागस चिमुकलीवर झालेलं क्रौर्य मला केवळ वैयक्तिक दुःख म्हणून नाही, तर संपूर्ण समाजाच्या अपयशाचं प्रतीक वाटतं. या घटनेने मला प्रश्न पडतो. आपण खरंच माणूस म्हणून जिवंत आहोत का? निसर्गही जणू या वेदनेला साक्षी आहे, पण समाज मात्र शांत आहे, ही गोष्ट मला अस्वस्थ करते. म्हणूनच मी या कवितेतून मौनाविरुद्ध बंड पुकारतो. माझ्यासाठी ही कविता केवळ अभिव्यक्ती नाही, तर न्यायासाठी आणि संवेदनशीलतेसाठी दिलेला एक आर्त, पण ठाम आवाज आहे.
📖 अशाच प्रकारच्या कविता वाचण्यासाठी खालील बटनवर क्लिक करा
