कामगार | मराठी कविता
पहाटेच्या धूसर काठावर माझी सावली उभी।
हातांवरच्या रेषांतच मी दुनिया रेखाटली नवी।।
घामाच्या थेंबांत मी शब्द न बोलताच रडतो।
लोखंडाच्या आवाजात माझा एकटेपणा हरवतो।।
दगडांच्या कुशीत मी स्वप्नांची बीजं पेरली।
पण संध्याकाळी रिकाम्या मुठीतच सांज उतरली।।
नजरेतल्या धुक्याने सारे चेहरेच विरून गेले।
स्पर्शाविना आयुष्याचे अर्थही मुकाट झाले।।
चंद्राच्या पांढऱ्या उजेडात मी स्वतःलाच शोधतो।
तुटलेल्या श्वासांच्या ओळींनी जना जगण्याला जोडतो।।
मीच प्रश्न, मीच उत्तर हीच माझी कहाणी।
कामगार मी एकटा पण विश्वाला उभं करणारी सावली।।
- कवी प्रशांत सर © (संगमनेरकर)
(© या कवितेचे सर्व हक्क सुरक्षित आहेत. लेखकाच्या लिखित परवानगीशिवाय या कवितेचा कोणताही भाग कॉपी, पुनर्प्रकाशित किंवा वापर करता येणार नाही.)
भावार्थ :
या कवितेत मी कामगाराच्या जीवनातील अंतर्मन उलगडण्याचा प्रयत्न करतो. माझ्या हातांवरच्या रेषांमध्येच माझं विश्व कोरलेलं आहे, ही माझी जाणीव आहे. घामाच्या थेंबांतून मी न बोलताच माझ्या वेदना व्यक्त करतो, आणि कामाच्या गोंगाटात माझं एकटेपण हरवतं. मी स्वप्नं पेरतो, पण हातात काहीच उरत नाही, ही माझी कटू अनुभूती आहे. जग माझ्या कष्टांवर उभं आहे, तरी माझं अस्तित्व दुर्लक्षित राहतं, ही खंत मी व्यक्त करतो. म्हणूनच मी स्वतःलाच प्रश्न आणि उत्तर मानतो. कारण मी एकटा असलो, तरी माझ्या श्रमांनीच हे संपूर्ण विश्व उभं राहतं, ही माझी ठाम जाणीव आहे.
📖 अशाच प्रकारच्या कविता वाचण्यासाठी खालील बटनवर क्लिक करा
